A Insulina

Unha das enfermidades que non tíñan paliativo ata finais do S. XIX foi a diabetes.
A finais do siglo XIX os médicos alemans Joseph von Mering e Oskar Minkowski descubriron que ao extripar o páncreas a uns cans, estes padecían diabetes.

Ao comenzar o Siglo XX, en 1901, o patólogo estadounidense Eugene Opie descubriu os islotes de Langerhans, formados polos cambios dexenerativos das células pancreáticas, e a relación do mal funcionamiento destas células coa diabetes.

Sharper-Schafer descubriu que a substancia que estes islotes secretaban, controlaba o metabolismo dos carbohidratos, é dicir co páncreas realiza a función de transformar a enerxía en azucre que se inxire cos alimentos, a transforma en glucosa e ésta pasa ó sangue.

Cando se reduce a produción desa sustancia por un mal funcionamiento desta glándula, aumenta a cantidade de azucre en sangue e prodúcese a hiperglucemia, provocando serios transtornos que atacan a saúde do enfermo.

Esta importantísima substancia, necesaria para os diabéticos dependientes dela, foi aislada recién en 1921, polos científicos canadiens e Charles Best, John James Richard Maclend e Frederick Banting, quenes lle deron o nome da insulina.

John James Richard Maclend e Frederick Banting recibieron no 1923 o Premio Nóbel de Medicina por este descubrimiento.

A insulina, que nos seus principios era obtenida de animais, especialmente dos porcos.
No 1955, o bioquímico inglés Frederick Sanger estudiou a estructura molecular da insulina, e a partir deste estudo, dez anos despois, os traballos do bioquímico estadounidense Michael katsoyannis e dun grupo de científicos da República Popular China, a insulina fui sintetizada.

Na década dos anos 80, no S. XX, a partir da división do ADN de certas bacterias, a enxeñería xenética obtivo insulina humana, un dos maiores acontecementos médicos do século XX.

Información obtida:
http://www.educar.org/inventos/insulina.asp